Literatura faktu, Biografia, PublicystykaRecenzje książek

Joanna Kos-Krauze, Aleksandra Pawlicka – “Jest życie po końcu świata” – Wyd. Znak

Joanna Kos-Krauze, Aleksandra Pawlicka – “Jest życie po końcu świata” – Wyd. Znak

jest życie po końcu świata

Krzysztof Krauze to wielki scenarzysta i reżyser. Wspólnie ze swoją żoną Joanną Kos-Krauze pisali scenariusze i kręcili filmy. Ich ostatni film „Ptaki śpiewają w Kigali” kręcili w Kazimierzu nad Wisłą oraz Rwandzie, ale przerwała go choroba i śmierć Krzysztofa.

Pierwszego wywiadu Joanna udzieliła w rok po śmierci męża.

Książka „Jest życie po końcu świata”, to opowieść o dramacie zmagania się z nowotworem, o rozstaniu i  oswajaniu życia w żałobie, ale to także podróż po kraju, w którym wydarzyła się jedna z najstraszniejszych rzezi XX wieku. Kościół w Nyamacie to jeden z najbardziej wstrząsających pomników ludobójstwa w Rwandzie.

Gdy szóstego kwietnia 1994 roku spadł samolot z prezydentem Juvenalem Habyarimana rozpoczęła się jedna z najbardziej krwawych rzezi w nowożytnej historii. W ciągu stu dni zginęło blisko milion ludzi, sąsiadów mordowanych przez sąsiadów. W Kościele w Nyamacie kości ludzkie stoją w workach albo są ułożone w stosach na półkach.

Co w chwili lęku i paniki ludzie ze sobą zabierają?

Książeczkę do nabożeństwa, różaniec, ulubiony kapelusz, laska lub….buty?

Tak buty-bo są bardzo ważne. To symbol godności. W Polsce przed wojną buty też były bardzo ważne. Zakładano je tylko do Kościoła, a w Rwandzie ludzie przed wstąpieniem do Kościoła przecierają chusteczką buty, by zetrzeć kurz wędrówki po zapylonej drodze.

Ludobójstwa w Rwandzie nie można zrozumieć na poziomie emocji. Jest to proces społeczny, ale także historyczny. Przyczyną każdego ludobójstwa jest śmierć, zawiść, zazdrość, zaniżona samoocena ofiar.

Joanna Kos-Krauze ludobójstwo w Rwandzie łączy z prywatnym doświadczeniem odchodzenia Krzysztofa z tego świata.

Człowiek nigdy nie wie jak zachowałby się w takiej sytuacji: śmiertelnej choroby i śmiertelnego zagrożenia ze strony innych. To jest tajemnica śmierci i instynktu samozachowawczego.

Filmy jakie kręcili wspólnie z mężem są o poddawaniu się presji społecznej, o determinacji, o lęku przed odrzuceniem przez środowisko i rodzinę. Taki jest film Dług, Plac Zbawiciela, Mój Nikifor, czy Papusza.

Pięknie zagrała Nikifora Krystyna Feldman.

Była bardzo skromną osobą.

W pokoju zażyczyła sobie mieć tylko łóżko i stół.

Do tego książka i jabłko.

Aby zrozumieć świat Nikifora, człowieka z językiem przyrośniętym do podniebienia, trzeba bardzo wczuć się w jego rolę.

Pracując nad Nikiforem Joanna i Krzysztof odkryli, że w ich filmach chcą opowiadać o ludzkiej samotności.

Zachęcam Cię Drogi czytelniku, przeczytaj ten wywiad z Joanną Kos-Krauze, a zobaczysz, że idziesz tropem dialogów z reżyserką, a także śladem historii z Rwandy, bądź też łącząc jedno z drugim. Poznaj też siłę tego kraju, a także siłę kobiety, która przeżywa śmierć najbliższej osoby jak swój koniec świata, ale potem się podnosi, aby żyć dalej.

Zobacz także

Skomentuj

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczyć spam. Dowiedz się więcej jak przetwarzane są dane komentarzy.